اینا فرازی از دعای کمیله که خوندنش در شب جمعه ثواب زیادی داره . راستی من نظرم اینه اگه کسی این دعارو ببینه و بخونه حتی یه کمیشو و متحول نشه واقعا باید به حال خودش تاسف بخوره ..یه دنیا درس معرفت و خداشناسی و فلسفه و عرفان توشه ...میدونید که اینو آقامون حضرت علی(ع) به کمیل یاد داده اند.

در احوال یکی از بزرگان میگن که تا آخر عمرش نتونست یک بار این دعا رو کامل بخونه تا یه مقدارو می خوند از حال میرفت و ... . مثلا ما هم آدمیم و دیگران هم...

خدا همه مونو و گذشتگانمونو  ببخشه و یه معرفت حسابی در شان انسانیت و مسلمونی بهمون عطا کنه.

همینجا نقدا همه معلمها و دوستان پاکتون و بزرگان خودتونو  و پدر و مادراتونو با یاد نیک و دعا شریک کنید ومنم البته همین الان شماهارو به عنوان بهترین دوستان ارج می نهم از خدای لا شریک و مهربون توفیق همه تونو خواستارم. امشب شب توبه و عذر از خداست حتما می فهمید چون دلاتون با حب اهل بیت عجینه. تا حلقه اتصال شما چه جوری باشه یاعلی و یا حق شب خوش.

یه آه از ته دل اگه کشیدی و بر خطاهای خود تاسف خوردی این زمینه ایجاد میشه ... خدا نکنه به حال و  روزی بیافتیم که این مطالب برامون مسخره بنظر بیاد.

در این نصف شبی اگه توفیقی بود همه تونو مخصوصا اونائی که التماس دعا کردنو دعا میکنم البته آوردن اسم شما پسورد عبور برا خودمه و اینو از ته دلم میگم. توفیق همه تون در اطاعت خدا زیاد و گل روتون از خنده مستدام. یا امام زمان (عج)

گقت:میدونی فلانی تو محرم منی اینجا فرودگاهه و مسافرائی از خارج نیز به کشور میان من نمیخوام کشور ما کثیف دیده بشه ما سرباز این کشوریم و حیثیت اون حیثیت ماست . و عیب اون عیب ما و ...

تنها چیزی که از دستم بر میومد گریه بود و رشک به حال و هوای او و مکتب و مرادی که از او اینگونه سیراب شده بودند.

البته تو دوست عزیز نسل سومی که عشق به خوبیها داری و در اندوه مشکلات کشور غرقی خود بهترینی و عاشقترین و روز بروز اعتلای ایران اسلامی حاصل عشق و ایمان و تلاش توست.

مخلص همتونم مخصوصا اونای کم توقع و گمنام

 

آیه الله العظمی سید شهاب الدین مرعشی نجفی ، برروی تشکچه ای که جلوی قفسه ای از کتب قدیمی و جدید فرش شده است نشسته و مشغول مطالعه و نگارش می باشد. عینکی مخصوص مطالعه با قاب مشکی نیز بر چشم و یک پشتی در پشت سرو یک میز کوچک چوبی نیز د رپیش رویش قرار دارد. هم روی میز و هم دور و برآن پر است ازکتاب های مختلف . خادم به آرامی ، دو - سه ضربه ای با پشت انگشتان دست به در می‌زند و وارد می شود:
- آقا .....شما میهمان دارید.
و مردی باریک اندام و بلند بالا با سبیلی باریک ،در کنار خادم قرار می گیرد و مودبانه سلام می‌کند. آقا ضمن جواب دادن به سلام او ،به آهستگی نگاهش را از روی کتابی که درپیش روی دارد می‌دزد و از پایین به بالا ،قد و قواره میهمان را ورانداز می‌کند. به چهره‌اش که می‌رسد لحظه ای درنگ می‌کند. عینکش را از روی چشمانش برمی‌دارد و چند لحظه دیگر نیز به چهره میهمان خویش خیره می‌شود،  ناگهان گل از گلش می‌شکفد و لبخند زنان از جای برمی خیزد و در حالی که به سوی میهمان ، آغوش می گشاید می گوید: « شهریار عزیز ، خوش آمدی ، صفا آوردی»
میهمان ، مات و متحیر پیش می آید و سعی می کند دست آقا را ببوسد ، آ قا دست خود را پس می کشد و میهمان را سخت درآغوش خویش می فشارد و برپیشانی اش گل بوسه می کارد . کمتر دیده شده است که آقا از میهمانی ، با این درجه از گرمی استقبال کند ، شاید هم اصلا دیده نشده باشد.
خادم که چنین می‌بیند، دوان - دوان می رود و یک تشکچه نرم و یک پشتی مناسب ازاتاق دیگر می آورد و در مقابل آقا پهن می کند. به اشاره و تعارف آقا و خادمش ، میهمان ، مودبانه و دوزانو بر روی تشکچه می نشیند اما بر پشتی تکیه نمی زند . تا خادم ، چای و بیسکویت را بیاورد ، میهمان با بی صبری سرسخن را باز می کند: فرموده بودید خدمت برسم ، من هم به مجرد دریافت پیام حضرتعالی ، با اولین اتوبوس ، خودم را از تبریز به قم رساندم ، اما د رتمامی ساعاتی که درراه بودم ، این پرسش ، ذهنم را به خود مشغول کرده بود که ؛«حضرت آیه الله العظمی ، مرعشی نجفی ، از کجا مرا می شناسد؟ ماکه هرگز یکدیگر را ند یده ایم و سر و کاری هم با یکدیگر نداشته ایم ؟آیه الله مرعشی در حال که چایی و بیسکویت را به میهمان تعارف می کند، لبخند زنان می گوید: ولی من ، در همان اولین لحظه ای که شما را دیدم ، شناختم .
- شناختید؟ ولی چطور ؟ مگرشما قبلا مرا دیده اید؟
- خیر
حتما عکس مرا دیده اید؟
- خیرعکس شما را هم ندیده و توصیف شما را هم از کسی نشنیده بودم . اصلا شاعری به نام « شهریار» نمی شناختم
- پس چگونه مرا شناختید؟
این همان رازی است که به خاطر آن ، شما را از تبریز تا بدین جا کشاندم تا با شما در میان بگذارم .
شهریا رکه حسابی گیج شده است، استکان خالی چای را بر زمین می گذارد و آماده شنیدن بقیه ماجرای معما گونه می شود . آیه الله مرعشی می پرسد:  آیا شما غزلی دارید که مطلع آن چنین است: « علی ای همای رحمت ، تو چه آیتی خدا را »
شهریار یکه ای می خورد و می پرسد : بله دارم ، ولی شما از کجا می دانید؟ من نه این شعر را به کسی داده ام و نه برای کسی خوانده ام و نه درباره آن با کسی صحبت کرده ام .
- این غزل را کی سروده ای ؟ سعی کن زمان دقیق آن را به خاطر بیاوری ، حتی ساعت آن را . شهریار اندکی به زمین خیره
می شود و فکر می کند . ناگهان سرش را بالا می آورد و می گوید : آهان یادم آمدم . درست یک هفته قبل ، مثل امشب بود که وضو گرفتم و د رخلوت تنهایی خودم، این شعر را سرودم . آن شب ، من حال و هوای عجیبی داشتم ، عشق علی سراسر وجودم را تسخیر کرده بود ، انگار باده ای که از جام عشق او نوشیده بودم ، مست مست بودم . حس می کردم که این غزلم با سایر اشعارم ، زمین تا آسمان فرق دارد . قلم از اختیار من خارج بود و خود بر روی کاغذ حرکت می کرد. چند ین ساعت طول کشید تا غزل تکمیل شد ،  یعنی مطمئنم که راس ساعت سه بعد از نیمه شب بود که آخرین مصراع آن را سرودم.
با شنیدن این کلمات ، اشک برگرد چشمان آیه الله العظمی مرعشی نجفی حلقه می زند و با تکان دادن سر ، تاکید می کند؛
- درست است ، کاملا درست است . دقیقا در همان شب و در همان ساعت بود .
شهریار که بیشتر گیج شده ، مشتاقانه می پرسد : ممکن است به من هم بفرمایید که در آن شب و آن ساعت چه گذشته است؟ من که حسابی گیج شده ام. آیه الله مرعشی کمی جا به جا می شود و شروع می کند به تعریف کردن ؛ «آن شب من تا دیر وقت بیدار بودم ، نماز شبی و دعای توسلی . توی توسل  از خدا خواستم که یکی از اولیای خود را در عالم خواب به من نشان دهد. تا پلک هایم به هم رسیدند دیدم که در زاویه مسجد کوفه نشسته ام . حضرت علی (ع) نیز با هیبت و عظمتی وصف ناشد نی حضور داشتند و اطرافشان را عده ای از یاران گرفته بودند که نور از وجود همه آنها می بارید ، همانند خورشیدی د رمیانه چند ین ستاره . آنها را به جا نیاوردم . انگار که مجلس جشنی بود. آن حضرت رو کرد به دربان و فرمود:« شعرای اهل بیت را بیاورید.»
چندی نگذشت که چند تن ازشعرای عرب وارد شدند و مودبانه در کناری ایستادند.
امیر مومنان (ع) ، نظری از روی محبت به آنان افکند و دوباره فرمود: «شعرای فارسی زبان را نیز بیاورید.»
لحظاتی بعد محتشم کاشانی و گروهی دیگر از شعرای فارسی زبان وارد شدند و مودبانه در سوی دیگر مسجد به صف ایستادند. آن حضرت  تک تک آنها را نیز با نگاهی سرشار از محبت و لطف از زیر نظر گذرانید ، انگار که در بین آنها به دنبال کسی می گشت ولی وی را نیافت. برای سومین بار رو کرد به  دربان و این بار فرمود : « شهریار ما کجاست ؟ شهریار را بیاورید »
آنگاه تو وارد شدی با همین ریخت و قیافه ! اولین بار تورا در آنجا دیدم . این بود که امشب ، وقتی تو را دیدم ، شناختم . شهریار عزیز ! قدر خودت را بدان ، امیر المومنین (ع) به تو نظر دارد ...
با شنیدن این ماجرا اشک ، مهمان دیدگان شهریار می‌شود و گریه امانش نمی‌دهد . انگار که بغضی ده ساله در گلویش ترکیده باشد . مدت زیادی طول می‌کشد تا از شدت طوفان گریه اش کاسته شود و آیه الله مرعشی بتواند به سخنان خود ادامه دهد :توهم مودبانه در برابر مولا ایستادی ، آنگاه مولا به تو فرمود : « شهریار شعرت را بخوان » و تو شروع کردی به خواندن غزلی که مطلعش چنین بود : «علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را »
با شنیدن این جملات ، بار دیگر ، فرشته  گریه عشق بر شهریار نازل می‌شود . وقتی این فرشته ، اندکی خویش را کنار می‌کشد مجالی برای آیه الله العظمی مرعشی دست می‌دهد تا از شهریار خواهش کند که آن غزل را برای ایشان نیز بخواند و شهریار شروع می‌کند به خواندن این ابیات:

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را      که به ما سوا فکندی همه سایه ی هما را
دل اگر خدا شناسی همه در رخ علی بین          به علی شناختم من به خدا قسم خدا را
به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند                 چو علی گرفته باشد سرچشمه بقا را
مگرای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ     به شرار قهر سوزد همه جان ما سوا را
برو ای گدای مسکین در خانه ی علی ز ن          که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را
به جز از علی که گوید به پسر که قاتل من     چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا
به جز از علی که آرد پسری ابوالعجائب              که علم کند به عالم شهدای کربلا را
چو به دوست عهد بند د زمیان پاکبازان       چو علی که می تواند که به سر برد وفا را
نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت       متحیر م چه نامم شه ملک لا فتی را
به دو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت      که زکوی او غباری به من آر توتیا را
به امید آنکه شاید برسد به خاک پایش              چه پیامها سپردم همه سوز دل صبا را
چو تویی قضای گردن به دعای مستمندان           که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را
چو زنم چو نای هر دم زنوای شوق تو دم     که من غریب خوش تر بنوازد این نوا را
همه شب د ر این امیدم که نسیم صبح گاهی            به پیام آشنایی بنوازد آشنا را
زنوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب   غم دل به دوست گفتن چو خوش است شهریارا 

دیگه بدون شرحه هر کی به حال و هوا و لیاقت خودش ...  التماس دعا  شیعه بودن رو قدر بدونید .

 

چرا اینجوریه...

یارو کند ذهنه...

نو  فهمه(برره ای)

متجدده

متحجره

دوستان من به نظرم میاد بتونیم بهترین پاسخهای ممکن رو هم با در نظر داشتن اعتقاداتمون و هم شرایط زمونه با همفکری برا سوالامون پیدا کنیم  مخصوصا از دانشجوها و افراد صاحب نظر حتما درخواست مشارکت دارم و بزودی ثمره کاربردی اونو میبینیم.

حتما هر سوال یا مطلب قابل بحثی دارید مطرح کنید اولشو خودم شروع میکنم :

بنظر شما اصلیترین مشکل کشور ما چیست؟

زان پیشتر که جام و سبوئی شود پدید             ما جرعه نوش جام و سبوی تو بوده ایم

در پیش ما فلک به چنان ناز و نخوتش               زان بنده شد که : بنده روی تو بوده ایم

خلق آرزوی حور و پری داشتند و ما                  در آرزوی روی نکوی تو بوده ایم

از خشم روز گار نبودیم بیمناک                          بودیم اگر ز تندی خوی تو بوده ایم

ما جعد سنبلی به چمن بو نکرده ایم                مشتاق جعد غالیه بوی تو بوده ایم

نظمی به کر و فر شهان دل نمی نهاد              روزی که در گدائی کو ی تو بوده ایم

ای آقا و ای مولای ما در این ایام بسیار خجسته عید قربان و غدیر عرض ارادت ما رو بپذیر . هممون خرابیم و شرمنده ولی یه چیزو میدونیم هم خوان کرم شما گسترده است و هم میدونید که از ته دل بهتون عشق داریم هوا خواهتونیم آقا . عیدی مارو  دعا در ادبو اخلاقو نظمو کوشش و راستی و درستی بده و همه دوستان  و منم از سر احسان اونا شیفته و عاشق خودت گردان.  فقط و فقط از آقائی شما شرمنده...

امام عصر(ع): درهر حال ما شما (شیعیان) را فراموش نمیکنیم و ...

                                                                 دیگر از عقل و دل و دین دم مزن گفتم به چشم

گفت من شیرین شهر حسنم ار خواهی مرا

                                                                باید اندر عشق بودن کوهکن گفتم به چشم

گفت اگر یکباره در رخسار من شیدا شدی

                                                                 دیگر از خوبان عالم دل بکن گفتم به چشم

گفت با زلف و قد و رخسار من یادی مکن

                                                            در بهار از سنبل و سرو و چمن گفتم به چشم

گفت هر ملتی را قبله ای باشد تو نیز

                                                                روی ما را قبله کن بر خویشتن گفتم به چشم

گفت اگر پروانه شمع رخ ما گشته ای 

                                                            خوش بود از پای تا سر سوختن گفتم به چشم

گفت نظمی در سر سودای من  هر دم تو را

                                                             سرزنش باید شنید از مرد و زن گفتم به چشم

این دو تا بیت پایینی رو هم خودم گفتم:

گفت امروزی و فردا و دی و هر لحظه ای      جمله ای وردی کلامی نکته ای

عاقبت در یافتم اینها سرابی بیش نیست       یکدمی آمد ندای ارجعی گفتم به چشم

و اکنون من مرده ام و دستم از دنیا کوتاه و محتاج چی؟ بقول پروین اعتصامی:

صاحب آن همه گفتار امروز                                        سائل فاتحه و یاسین است

شب جمعه است و رحمت و خصوصا شب عرفه همه رفتگان و دوستان و ... با صلواتی یاد

باد.شب خوش

برای علم دو تعریف فلسفی ذکر کرده اند : ۱- علم صورتی از اشیا است که در ذهن حاصل میشود.   ۲- علم نوری است که  خدا به هر که بخواهد در دلش می اندازد.

خب علم را بایست برا عمل آموخت و علمی که معرفت و خدا شناسی نیاره مانند چار پائی (معذرت) است که کتاب بارش باشه .

خدایا به همه ما توفیق علم و عمل عطا فرما. مخصوصا این علوم کامپیوتر رو در راه کرامت انسانها و آگاهی و ...بکار بریم.

نمیدونم چقدر این خاطره برات توجیه پذیره و لی راستی باید در مقابل نفس همت بخرج داد و گر نه ...

خدایا دست هممونو بگیر  میونیم که آخر کار باید دست عنایت تو باشه و گرنه ما هیچ هیچیم.

میدونین چرا ؟ این آقا همون پسر پاک و تمیز و مودب اون موقع بود و چقدر داشتن خاطرات نیک از یکی لذت بخشه وبر عکس...

الان ایمیلشو و تلفنشو دارم و خیلی از این یادآوری دوستی قدیما خوشحالم . این امکان در هممون هست سعی کنیم هر چه بیشتر دوست داشته باشیم . امیدوارم دوستی مجازیم با شما نیز همچنان شیرین و صمیمی باشه مخصوصا دوستائی که خیلی رک و راست در بحثامون شرکت میکنن.

میلاد حضرت عیسی فرزند حضرت مریم ومنشا رحمت و پاکی و تقوی و خوش سیرتی بر همتون مبارک باد.

نتیجه: آزردن این بندگان صالح خدا موجب ناراحتی پروردگار و عذاب است و البته دوست داشتن اونا و تکریم اونا موجب رضایت خالقه.

پس اجبارا و اختیارا و شرعا و  بنا بر شان انسانی خودم مخلص همتونم .

خدایا همه این دوستان گلم مخصوصا بر و بچ نتی هم دختر و هم پسر و هم مثل خودم پیرمردا و هم پیر زنا رو همیشه با نشاط و سالم و  مشغول به خودت نگهدار. منم به خاطر اینا ببخش.و البته بیامرز چون مردم از دست ایــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن بارگناه.

شب همگی بخیرو نیکی.